Ndtyhij

Roger De Vlaeminck
De Vlaeminck op de Koppenberg tijdens de Ronde van Vlaanderen 1978
Persoonlijke informatie
Volledige naam	Roger De Vlaeminck
Bijnaam	Monsieur Paris-Roubaix, Tsjéte, Le Gitan (De Zigeuner)
Geboortedatum	24-08-1947
Geboorteplaats	Eeklo, België
Lengte	181 cm
Gewicht	74 kg
Sportieve informatie
Huidige ploeg	gestopt
Specialisatie(s)	Klassiekers
Ploegen
1969-1971 1972 1973-1977 1978 1979 1980 1981-1982 1983 1984	Flandria Dreher Brooklyn Sanson GIS Boule d'or-Colnago DAF Trucks Gios GIS
Beste prestaties (top 20)
Milaan-San Remo	1e (1973, 1978, 1979)
Ronde van Vlaanderen	1e (1977)
Parijs-Roubaix	1e (1972, 1974, 1975, 1977)
Luik-Bastenaken-Luik	1e (1970)
Ronde van Lombardije	1e (1974, 1976)
Ronde van Italië	4e (1975) 22 etappezeges
Ronde van Frankrijk	-e (1969, 1970, 1971) 1 etappezege
Ronde van Spanje	-e (1984) 1 etappezege
WK	2e (1975)
Portaal:  Wielersport

Roger De Vlaeminck (Eeklo, 24 augustus 1947) is een voormalige Belgische wielrenner en veldrijder. Hij is de jongere broer van Erik De Vlaeminck. Hij was in de jaren 70 een van de beste renners in de klassiekers, maar behaalde ook successen in het kleinere rondewerk en het veldrijden, in deze discipline behaalde hij twee wereldtitels. De Vlaeminck behaalde in totaal op de weg 177 zeges en 74 zeges in het veld.

Een van zijn bijnamen was Monsieur Paris-Roubaix. Hij reed deze wedstrijd 14 keer en moest alleen in 1980 opgeven. Hij werd daar 4 keer 1e, 4 keer 2e, 1 keer 3e, 1 keer 5e, 1 keer 6e en 2 keer 7e. Ook vermeldenswaardig is zijn resultaat in de Tirreno-Adriatico, die hij 6 keer op rij won.

Carrière

Begin

De Vlaeminck had niet veel interesse voor school, en op zijn veertiende ging hij al werken. Eerst als hulpje van een loodgieter en later in een drukkerij en een weverij. Hij had het niet echt naar zijn zin, maar omdat hij op school slecht presteerde moest hij zulk werk blijven doen.

De Vlaeminck begon zijn sportloopbaan als voetballer. Bij FC Eeklo werd hij op zijn zestiende voor het eerst geselecteerd om mee te gaan met het eerste elftal. Toen De Vlaeminck uit de bus stapte, kwam de voorzitter van de club naar hem toe en vroeg wie hij eigenlijk was. De jonge De Vlaeminck was beledigd en stopte met voetballen. Zijn oudere broer Eric was inmiddels wielrenner geworden, en Roger De Vlaeminck besloot voor dezelfde carrière te kiezen. In 1962 had hij al eens een koers gereden. Omdat hij geen fiets had, leende hij die van zijn broer zonder het te vragen. Na drie ronden gaf hij echter al op en daarna ging hij weer voetballen. In 1964 begon hij serieuzer te worden als renner. Hij reed dat jaar bij de beginnelingen 22 wedstrijden en won er 17. In 1965 en 1966 won hij in totaal 39 koersen, waarvan 36 bij de junioren en 3 als amateur.

Klassiekers

De Vlaeminck was een echte klassiekerrenner. Alleen Eddy Merckx won meer klassiekers dan hij: Merckx won er negentien, De Vlaeminck elf. Maar De Vlaeminck won niet alleen klassiekers, als hij niet won eindigde hij bijna altijd op of nabij het podium: hij reed mee in 69 klassiekers, waarvan hij 32 keer bij de eerste vijf eindigde. Hij reed 23 keer op het podium (elf zeges, acht keer tweede en vier maal derde) en finishte 42 keer bij de eerste tien (60% van zijn deelnames). Van deze 69 deelnames reed hij er bovendien 60 uit.

De Vlaeminck staat vooral bekend vanwege zijn resultaten in Parijs-Roubaix. Hij draagt ook nog altijd de bijnaam Monsieur Paris-Roubaix, omdat hij de meeste overwinningen heeft behaald in deze koers.^[1] Zelf vindt hij zijn resultaten in de Hel van het Noorden helemaal niet zo indrukwekkend. In het boek Top 60 Mens en Renner zegt hij: "Ik ben zelf niet echt onder de indruk van mijn prestaties in Parijs-Roubaix. Ik had gemakkelijk vijf of zes keer kunnen winnen, en zelfs dat zou ik normaal gevonden hebben. Die wedstrijd lag me gewoon". Verder zegt hij ook dat hij één of twee van zijn zeges graag zou inruilen voor een Wereldkampioenschap of nog een Ronde van Vlaanderen.

In 1977 won De Vlaeminck voor de vierde keer in Roubaix, een record dat sinds 2012 gedeeld wordt met Tom Boonen. Na die zege begon hij te beseffen dat hij voor iets unieks kon zorgen en dacht hij dat hem weinig kon overkomen in die koers. Een jaar later koos hij ervoor om in de ploeg van Francesco Moser te gaan rijden. Toen de Italiaan twintig kilometer voor de finish aanviel, moest De Vlaeminck blijven zitten. Hij mocht niet achter zijn eigen kopman aanrijden en liep zijn vijfde zege mis. Weer een jaar verder reed De Vlaeminck voor de ploeg Gis en wilde hij wraak op Moser. Hij had echter pech, toen ze nog met zijn vieren voorop reden, kregen hijzelf, Marc Demeyer en Hennie Kuiper allen een lekke band en kon Moser voor de tweede keer op rij winnen. In 1980 reed De Vlaeminck weer op kop, dit keer met Gilbert Duclos-Lasalle en opnieuw Moser. In de finale kreeg hij weer een lekke band en later viel hij ook nog. Terwijl hij in de voorgaande wedstrijden Parijs-Roubaix nog nooit zoiets had meegemaakt, gebeurde het nu twee keer op rij. Ook in 1980 won Moser, en hij kon het record van De Vlaeminck evenaren als hij nog een keer zou winnen. Toch reed De Vlaeminck ook in 1981 weer mee. Hij reed weer mee op kop, dit keer samen met vijf anderen, onder wie Moser. De Vlaeminck leek te gaan winnen, maar Bernard Hinault kwam langszij en won. Hierna wist De Vlaeminck ook dat pech soms niks uitmaakt, want Hinault was die dag drie keer gevallen en won toch nog. In 1982 reed hij zijn laatste Parijs-Roubaix. Hij eindigde zesde, vóór Moser, die het later nog wel geprobeerd heeft, maar zijn vierde nooit kon winnen.

Ook in andere klassiekers was De Vlaeminck goed. De Eeklonaar won bijvoorbeeld drie keer Milaan-San Remo, maar eindigde in die koers ook drie keer tweede, een keer derde, een keer vijfde en een keer achtste. Verder won hij de Ronde van Vlaanderen (één keer), Luik-Bastenaken-Luik (één keer) en de Ronde van Lombardije (twee keer). De enige klassieker die hij nooit won was Parijs-Tours, de enige klassieker die ook Merckx nooit won. Hij reed die wedstrijd wel tien keer uit, waarvan zes keer in de top tien.

Grote ronden

In de Ronde van Italië heeft Roger De Vlaeminck een goede naam en faam opgebouwd, maar in de andere grote ronden, de Ronde van Frankrijk en de Ronde van Spanje, deed De Vlaeminck het beduidend minder dan in de klassiekers. Waar De Vlaeminck in de klassiekers vele prijzen won, was in de grote ronden zijn prijzentotaal veel minder. De beste prestatie die hij in een grote ronde leverde was vierde in de Ronde van Italië van 1975. Hij won in deze ronde zeven ritten, wellicht ook omdat Merckx dat jaar niet meereed. Hij reed de Ronde van Italië in totaal zes keer en reed hierin 148 ritten. De Belg won er drie keer de puntentrui: in 1972, 1974 en 1975. Hij werd ook één keer tweede in het puntenklassement. De Belg behaalde het knappe totaal van 22 ritzeges. Ook werd hij 17 keer tweede en 16 keer derde. In de Ronde van Frankrijk en de Ronde van Spanje won hij telkens maar één rit. Hij is drie keer gestart in de Ronde van Frankrijk, maar heeft ook drie keer op moeten geven, om verschillende redenen. De Belg reed in totaal 29 ritten in de Ronde van Frankrijk. In de Ronde van Spanje reed hij één keer mee maar ook deze ronde moest hij vroegtijdig stoppen. De Vlaeminck vond de Ronden van Frankrijk en Spanje veel minder belangrijk dan bijvoorbeeld de klassiekers of de Ronde van Italië. In de Ronde van Frankrijk wilde hij laten zien dat hij Merckx aan kon, maar waar hij zelf niet goed reed, won Merckx de ronde vijf keer. Ook in Spanje wilde het meestal niet zo goed lukken als in Italië.

Nationaal en wereldkampioenschap

Het wereldkampioenschap wielrennen is een van de wedstrijden die De Vlaeminck nooit heeft gewonnen, hoewel hij in deze race twaalf keer is gestart. Hij heeft echter ook drie keer moeten opgeven. De beste prestatie van de Belg is een tweede plaats in 1975 achter de Nederlander Hennie Kuiper. Ook werd hij één keer zevende, drie keer tiende en viel hij vier keer buiten de top tien.

Het Belgisch kampioenschap wielrennen heeft De Vlaeminck wél twee keer gewonnen. Deze race won hij in 1969 en 1981. De eerste won hij in zijn debuutjaar als prof, en het kampioenschap van 1981 won hij in een jaar waarin hij bijna alles won. Dat hij deze race gewonnen heeft, vindt de Belg zelf een wonder, omdat de Belgische wielrenners volgens hem in die tijd heel goed waren. In totaal heeft De Vlaeminck het Belgisch kampioenschap tien keer gereden, waarbij hij twee keer het einde niet haalde. Zijn totalen in het Belgisch kampioenschap zijn: twee keer eerste, twee keer vierde, twee keer achtste en twee keer buiten de top tien.

Overige wedstrijden

In sommige kleine ronden wist De Vlaeminck vaak ook goed te rijden. Hij gebruikte vaak de Tirreno-Adriatico als opwarmer voor Milaan-San Remo. Hij won deze etappekoers dan ook zes keer achter elkaar (tussen 1972 en 1977). Daarnaast schreef hij ook de Vierdaagse van Duinkerke (1971), de Ronde van Sardinië (1976), de Ronde van Puglia (1979) en de Ronde van Mallorca (1980) op zijn naam. Zijn grootste zege in een etappekoers behaalde hij echter in 1975. In dat jaar won hij de Ronde van Zwitserland, 55 seconden voor Eddy Merckx. De Vlaeminck zegt zelf dat de eindzege in de Ronde van Zwitserland de mooiste overwinning in zijn carrière is. Hij hield de leiderstrui van de eerste tot de laatste dag, en op die laatste dag klopte hij Merckx drie keer: eerst in een korte ochtendrit, vervolgens in een tijdrit van twintig kilometer, en uiteindelijk ook in het eindklassement. Verder won hij ook vaak één of meerdere ritten in etappewedstrijden. In totaal waren dat er 68, waarvan vijftien in Tirreno-Adriatico, veertien in de Ronde van Sardinië, negen in de Ronde van Zwitserland en zes in de Ronde van Apulië.

Ook in de kleinere eendagswedstrijden heeft De Vlaeminck een aantal goede resultaten behaald. Hij heeft bijvoorbeeld twaalf keer de Omloop Het Volk gereden. Deze eendagswedstrijd heeft hij twee keer gewonnen en is hij ook één keer tweede geworden. Ook werd de Belg twee keer vierde, één keer zesde, twee keer achtste en vier keer haalde hij niet de top tien. Andere eendagswedstrijden die De Vlaemink gewonnen heeft, waren de Waalse Pijl, het Kampioenschap van Zürich en Parijs-Brussel. In al deze wedstrijden werd hij ook een keer tweede. Een eendagswedstrijd waar de Belg wel vaak aan de start is begonnen maar die hij nooit heeft gewonnen, is Gent-Wevelgem. De Vlaeminck is dertien keer aan deze wedstrijd begonnen, waarvan hij er twee niet uitgereden heeft. Hij is in deze wedstrijd wel vier keer tweede en een keer derde geworden. Maar hij is ook twee keer zesde geworden en hij haalde ook vier keer niet de top tien. Nog een andere eendagswedstrijd die De Vlaeminck nooit gewonnen heeft, is de Amstel Gold Race. Hij is wel drie keer in deze race gestart, maar moest ook één keer opgeven. Hij heeft deze wedstrijd dus twee keer uitgereden en is één keer tweede en één keer zesde geëindigd.

Concurrentie met Merckx

Eddy Merckx

In 1970 stopte Rik Van Looy met wielrennen en veel fans focusten zich toen op De Vlaeminck als opvolger. Een andere jonge renner die opvolger van Van Looy kon worden was Eddy Merckx. De carrière van Roger De Vlaeminck liep ongeveer gelijk met die van Merckx. Toen de professionele loopbaan van beide renners net begonnen was, wilde De Vlaeminck altijd winnen van Merckx. Hij was zelfs teleurgesteld als er iemand anders tweede werd, omdat de mensen dan konden zeggen dat hij geen tegenstand had gehad. Na een aantal jaren tegen elkaar gekoerst te hebben, gingen de twee anders over elkaar denken. De Vlaeminck kreeg respect voor de prestaties die Merckx leverde en Merckx waardeerde het dat zijn concurrent hem altijd met open vizier bestreed.

De Vlaeminck vindt ook dat er anderen waren die profiteerden van de concurrentie tussen hem en Merckx. Vaak legde hij zijn concurrent namelijk aan banden, maar dit kostte dan zoveel kracht dat iemand anders daarvan profiteerde. Verder zegt De Vlaeminck dat hij sommige koersen extra had kunnen winnen als Merckx niet had meegedaan, maar in andere koersen heeft hij juist beter gereden omdat hij nooit wilde onderdoen voor zijn concurrent.

Uiteindelijk heeft De Vlaeminck zijn zoon naar zijn concurrent genoemd.^[2]

Palmares

Wedstrijden op de weg

De belangrijkste overwinningen op de weg:

• 
  Omloop Het Volk 1969, 1979


• 
  Belgisch kampioenschap 1969, 1981


• 
  Luik-Bastenaken-Luik 1970


• 
  Waalse Pijl 1971


• 
  E3-Prijs 1971


• 
  Vierdaagse van Duinkerke 1971


• 
  Parijs-Roubaix 1972, 1974, 1975, 1977


• 
  Tirreno-Adriatico 1972, 1973, 1974, 1975, 1976, 1977


• 
  Puntenklassement Ronde van Italië 1972, 1974, 1975


• 
  Milaan-Turijn 1972, 1974


• 
  Milaan-San Remo 1973, 1978, 1979


• 
  Ronde van Lombardije 1974, 1976


• 
  Ronde van Veneto 1974


• 
  Ronde van Sicilië 1974


• 
  Ronde van Zwitserland 1975


• 
  Kampioenschap van Zürich 1975


• 
  Ronde van Lazio 1975, 1976


• 
  Criterium der Azen 1975


• 
  Ronde van Sardinië 1976


• 
  Ronde van Emilia 1976


• 
  Ronde van Vlaanderen 1977


• 
  Ronde van Piemonte 1977


• 
  Parijs-Brussel 1981


• 22 etappes in de Ronde van Italië


• 1 etappe in de Ronde van Frankrijk
  


• 1 etappe in de Ronde van Spanje
  

Overwinningen per jaar

Veldrijden

Seizoen	Klassieker	Kampioenschappen	Overige	Totaal
1966			Zaventem	1
1967	Eeklo		Zwijnaarde, Drongen, Kaprijke, Stene	5
1968			Zemst, Hemiksem	2
1969	Overijse, Koksijde		Dilbeek, Assen	4
1970	Overijse, Eeklo		Binningen, Kaprijke	4
1971				0
1972	Overijse, Koksijde		St-Jan-in-Eremo, Mechelen, Schalkhoven, Asse, Jezus-Eik, Borsbeke	8
1973	Overijse		s' Gravenwezel, Castelldefels, Jezus-Eik	4
1974	Otegem, Zolder, Overijse	BK	Volkegem, Zwijndrecht, Deinze, Meilegem, Jezus-Eik	9
1975	Overijse	WK, BK	Den Haag, Deinze, Aalter, Semmerzake	7
1976	Steinmaur			1
1977	Overijse		Beernem, Adegem, St-Jan-in-Eremo, Deinze, Asse, Aalter	7
1978	Overijse	BK	Munte	3
1979	Gavere, Diegem			2
1980				0
1981	Diegem		Lanarvily, Asse	3
1982	Gavere		St-Laureins, Kapelle-op-den-Bos, Breendonk	4
1983			Moerbeke	1

Wegrennen

Super Prestige

In de Super Prestige behaalde De Vlaeminck vier keer de tweede plaats van het eindklassement: in 1974, 1975, 1977 en 1981. Hij eindigde twee keer achter Eddy Merckx, één keer achter Freddy Maertens en één keer achter Bernard Hinault.

Veldrijden

• 1968: Belgisch en wereldkampioen bij de amateurs


• 1974: Belgisch kampioen


• 1975: Belgisch en wereldkampioen


• 1978: Belgisch kampioen

Ploegleider

In 2003 werd er een nieuw veldritteam opgericht: Saey-Deschacht. De Vlaeminck werd ploegleider van deze ploeg, waar hij een driejarig contract tekende.^[3]

Heden

Allez Allez Zimbabwe

In november 2004 vertrok De Vlaeminck naar Zimbabwe. Samen met Wayne Davidson en Wonder Matenje van de Zimbabwaanse wielerbond ging hij op zoek naar de vijf grootste talenten in het veldrijden. Jackson Vijarona, Tschabalala Nqobizitha, Abel Muchenje, Gorden Martin en Brighton Kasecha waren de gelukkigen, die mee mochten naar België. De vijf renners verbleven drie maanden bij gastgezinnen in Eeklo, terwijl ze getraind werden door De Vlaeminck. De Belgische zender VTM maakte er een programma van: Allez Allez Zimbabwe, dat rond de 800.000 kijkers per uitzending had.

De Zimbabwanen hadden wel moeite met de zware trainingen van De Vlaeminck. Eind januari 2005 namen ze deel aan het Wereldkampioenschap Veldrijden in Sankt-Wendel. Ze behaalden de laatste plaatsen, maar konden wel rekenen op veel steun, omdat veel mensen in België respect hadden gekregen voor de Afrikanen.

Een jaar later begon er een nieuwe reeks van het programma. De Vlaeminck ging weer naar Zimbabwe om te kijken hoe het met zijn renners ging. Hij stelde vast dat ze beter waren geworden en selecteerde vier van de vijf opnieuw. Alleen Abel Muchenje moest thuisblijven en voor hem werden twee anderen geselecteerd: Brian Zengeni en Prince Ngundu.

Toen ze terug waren in België kregen de Zimbabwanen meer interesse in het liefdesleven. Mede hierdoor bleven de prestaties tegenvallen en De Vlaeminck was teleurgesteld.^[4]

In het volgende veldritseizoen kregen de Afrikanen een nieuwe kans van De Vlaeminck. Hij besloot om vier ervan in de zomer al naar België te halen, zodat ze toen al konden meerijden in een aantal Belgische koersen. Op Jackson Vijarona na presteerden de renners niet slecht. In november nam de ploeg deel aan de Ronde van Burkina Faso. Ook in de grootste koers van Afrika behaalde de ploeg goede resultaten. Later dat jaar namen ze weer deel aan het WK, maar ze waren geen partij voor winnaar Lars Boom. Brian Zengeni kreeg later een beloning voor zijn goede prestaties. Hij werd door de UCI uitgenodigd voor een wielerstage in Zuid-Afrika.

60 Jaar

Op 14 september 2007 was het groot feest in Eeklo. Op die datum werd Roger De Vlaeminck gehuldigd, vanwege zijn zestigste verjaardag, enkele weken eerder. Die dag werd er een boek gepresenteerd: Roger De Vlaeminck Top 60 Mens en Renner.^[5] Dit boek werd geschreven door wielerjournalist Roger De Maertelaere en bevatte onder andere een top zestig met zijn mooiste zeges.

Hierbij bleef het niet, want de stad Eeklo organiseerde ook een tentoonstelling over de renner en dacht er zelfs aan om het stadion van de plaatselijke voetbalclub om te dopen in Roger De Vlaeminck Stadion. Een bakker uit Eeklo zorgde voor een speciale taart met daarop de kasseien uit Parijs-Roubaix. Verder werd er op deze dag een wielerwedstrijd gereden. Het criterium Roger De Vlaeminck werd gereden door ex-renners, bekende Vlamingen en eliterenners.^[6]

Overwinningen

Seizoen	Klassiekers	Rittenkoersen	Grote Rondes	Kampioenschappen	Eendagswedstrijden	Zesdaagsen	Ritten	Totaal aantal zeges
1969				BK, BK veldrijden	Omloop het Volk, Brussel-Ingooigem, Driedaagse van West-Vlaanderen		1 rit Ronde van België	6
1970	Luik-Bastenaken-Luik				Grote Scheldeprijs, Kuurne-Brussel-Kuurne, Druivenkoers Overijse, G.P. Kanton Aargau, Omloop van het Houtland		1 rit Ronde van Frankrijk, 1 rit Dauphiné Libéré	8
1971	Waalse Pijl	Vierdaagse van Duinkerken			Kuurne-Brussel-Kuurne, E3-Prijs Vlaanderen	Zesdaagse van Gent	3 ritten Tour de Nouvelle France, 2 ritten Ruta del Sol, 1 rit Vierdaagse van Duinkerken, 1 rit Ronde van Zwitserland	12
1972	Parijs-Roubaix	Tirreno-Adriatico		Nationaal kampioen op de baan	G.P. di Camaiore, Milaan-Turijn, Coppa Placci, Druivenkoers Overijse		3 ritten Ronde van Italië, 2 ritten Tirreno-Adriatico, Cyclocross Koksijde, Overijse, Borsbeke, Malderen, Asse-Krokegem, Schalkhoven, Battel, Sint-Jan-in-Eremo	20
1973	Milaan-San Remo	Tirreno-Adriatico, Ronde van Sardinië, Circuit de l'Aune			Trofeo Matteotti, Ronde van Toscane, G.P. Monaco		3 ritten Ronde van Italië, 2 ritten Ronde van Sardinië, 1 rit Tirreno-Adriatico, Overijse, Jezus-Eik, Gravenwezel	16
1974	Parijs-Roubaix, Ronde van Lombardije	Tirreno-Adriatico, Ronde van Sicilië		BK Veldrijden	Milaan-Turijn, Ronde van Veneto, Druivenkoers Overijse, Coppa Placci		1 rit Tirreno-Adriatico, 1 rit Ronde van Italië, Overijse, Otegem, Volkegem, Heusden (Oost-Vlaanderen)	15
1975	Parijs-Roubaix, Kampioenschap van Zürich	Ronde van Zwitserland, Tirreno-Adriatico		WK Veldrijden, BK Veldrijden	Ronde van Lazio, Trofeo Pantalica, Azencriterium, Knokke-Heist, Coppa Agostoni, G.P. Montelupo		3 ritten Tirreno-Adriatico, 5 ritten Ronde van Zwitserland, 7 ritten Ronde van Italië, Overijse	28
1976	Ronde van Lombardije	Tirreno-Adriatico			Ronde van Emilië, Knokke-Heist, G.P. Montelupo, Coppa Agostoni, Ronde van Lazio		4 ritten Ronde van Italië, 1 rit Ronde van Romandië, 3 ritten Tirreno-Adriatico, Steinmauer	16
1977	Ronde van Vlaanderen, Parijs-Roubaix	Tirreno-Adriatico			Ronde van Piemonte		2 ritten Tirreno-Adriatico	6
1978	Milaan-San Remo	Ronde van Friuli		BK Veldrijden	Druivenkoers Overijse, Sassari-Cagliari		Cyclocross Munte	6
1979	Milaan-San Remo	Ronde van Puglia			Omloop Het Volk, Milaan-Vignola		3 ritten Ronde van Puglia, 1 rit Tirreno-Adriatico, 3 ritten Ronde van Italië, 1 rit Ronde van Trentino, 1 rit Vierdaagse van Duinkerke, Diegem	14
1980					Trofeo Laigueglia, Heusden (Oost-Vlaanderen)	Zesdaagse van Antwerpen	2 ritten Ronde van Duitsland, 2 ritten Tirreno-Adriatico, 3 ritten Ronde van Mallorca, 1 rit Vierdaagse van Duinkerken, 4 ritten Ronde van Sardinië	15
1981				BK	Brabantse Pijl, Parijs-Brussel, Omloop der Grensstreek		2 ritten Ronde van Zwitserland, 2 ritten Parijs-Nice, Diegem, Lanarvilly, Stipthout	11
1982						Zesdaagse van Antwerpen		1
1983
1984		Giro di Campania					1 rit Ronde van Spanje, 1 rit Internationale Wielerweek	3

Resultaten in voornaamste wedstrijden

Jaar Ronde van Italië Ronde van Frankrijk Ronde van Spanje 1969 opgave   1970 opgave (1)  1971 opgave   1972 7e (4)  1973 11e (3)  1974 11e (1)  1975 4e (7)  1976 opgave (4)  1977 opgave   1978 opgave   1979 opgave (3)  1980 1981 1982 1984 opgave   opgave (1)  (*) tussen haakjes aantal individuele etappe-overwinningen

Jaar Milaan-San Remo Gent-Wevelgem Ronde van Vlaanderen Parijs-Roubaix Amstel Gold Race Luik-Bast.‑Luik Ronde van Lombardije Waalse Pijl WK op de weg Wereld­ranglijst 1969 2 2 5e 22e 6e 14e 9e (SPP) 1970 12e 13e 2  ↑ 1 15e 11e 16e (SPP) 1971 2 17e 7e 8e 1 46e 13e (SPP) 1972 12e 16e 1  ↑ 12e 11e (SPP) 1973 1 7e 2 31e 7e (SPP) 1974 3 3 30e 1  ↑ 11e 1 2 opgave 2  (SPP) 1975 31e 11e 1  ↑ 8e 4e 9e 2  ↑ 2  (SPP) 1976 8e 6e 4e 3  ↑ 1 6e (SPP) 1977 2 1  ↑ 1  ↑ 6e 4e 15e 10e opgave 2  (SPP) 1978 1 6e 10e 2  ↑ 10e 7e (SPP) 1979 1 2 12e 2  ↑ 15e 10e 7e (SPP) 1980 5e 39e 4e 7e 1981 2 2 6e 2  ↑ 2  ↑ opgave 2  (SPP) 1982 13e 22e 25e 6e 7e 1984

Privé

Roger De Vlaeminck is sinds 2003 getrouwd. Zijn vader, die eigenlijk Philibert heette maar meestal Fiele werd genoemd, is ook enige tijd renner geweest.

Uitspraken over De Vlaeminck

• 
  Rik Van Looy: "Hij was de meest getalenteerde, en de enige echte klassieke renner van zijn generatie".

Ploegen

1970-1971 Flandria Mars

1972 Dreher

1973-1977 Brooklyn

1978 Sanson

1979 GIS

1980 Boule d'Or - Colnago

1981 DAF - Côte-d'Or - Gazelle

1982 DAF Trucks

1983 GIOS

1984 GIS

Bronnen

Voorganger: Albert Van Damme

Wereldkampioen veldrijden 1975

Opvolger: Albert Zweifel

Voorganger: Julien Stevens 1968

Belgisch kampioen wielrennen Roger De Vlaeminck 1969

Opvolger: Eddy Merckx 1970

Voorganger: Jos Jacobs 1980

Belgisch kampioen wielrennen Roger De Vlaeminck 1981

Opvolger: Frank Hoste 1982