Ndtyhij

	; ; Grand Prix-wegrace van Brazilië 1988; ;
	; ;
	; Autódromo Internacional de Goiânia;
Officiële naam	GP Brasil de Velocidade 88;
Land	; Brazilië;
Datum	; 18 september 1988;
Organisator	; FIM;
	; 500 cc;
Poleposition	; Wayne Gardner;
Snelste ronde	; Eddie Lawson;
Eerste	; Eddie Lawson;
Tweede	; Wayne Gardner;
Derde	; Kevin Schwantz;
	; 250 cc;
Poleposition	; Dominique Sarron;
Snelste ronde	; Luca Cadalora;
Eerste	; Dominique Sarron;
Tweede	; Carlos Lavado;
Derde	; Sito Pons;

De Grand Prix-wegrace van Brazilië 1988 was de vijftiende en laatste Grand Prix van het wereldkampioenschap wegrace in het seizoen 1988. De races werden verreden op 18 september 1988 op het Autódromo Internacional de Goiânia nabij Goiânia in Goiás, Brazilië. Alleen de 250cc-klasse en de 500cc-klasse kwamen aan de start. In deze Grand Prix werd de wereldtitel in de 250cc-klasse beslist. De titel in de 500cc-klasse was al eerder beslist.

Inhoud

1 Algemeen

2 500cc-klasse
- 2.1 De training
  - 2.1.1 Trainingstijden
- 2.2 De race
  - 2.2.1 Uitslag 500cc-klasse
  - 2.2.2 Niet gefinished
  - 2.2.3 Niet deelgenomen
- 2.3 Top tien eindstand 500cc-klasse

3 250cc-klasse
- 3.1 De training
  - 3.1.1 Trainingstijden
- 3.2 De race
  - 3.2.1 Uitslag 250cc-klasse
  - 3.2.2 Niet gefinished
  - 3.2.3 Niet gekwalificeerd
  - 3.2.4 Niet deelgenomen
- 3.3 Top tien eindstand 250cc-klasse

4 Trivia
- 4.1 ELF

Algemeen

De organisatie van de Braziliaanse Grand Prix leed onder het wegvallen van de Grand Prix van Argentinië, want ze zouden samen garant staan voor een groot deel van de reiskostenvergoeding van de teams en rijders. Ondanks het feit dat de IRTA en een aantal sponsors extra geld inlegden, bleef men zitten met een tekort van ca. 250.000 dollar, 40% meer dan begroot. Dat kon door het publiek niet worden opgebracht. De Brazilianen waren niet zo kapitaalkrachtig en daar droeg de inflatie van 1% per dag ook aan bij. Daarom had men de entreekosten beperkt tot (omgerekend) ongeveer 14 Euro, maar het circuit lag ver van de grote steden São Paulo en Rio de Janeiro en er waren dan ook niet meer dan 10.000 toeschouwers. Coureurs en teams stonden welwillend tegenover de organisatie, die niet alles goed deed, maar tenminste probeerde een goede Grand Prix over de bühne te brengen. Dat was een groot verschil met de GP van Venezuela en de GP van Argentinië, waar men te maken kreeg met corrupte douanebeambten, overboekte hotels, diefstallen en slechte circuits. Men nam dan ook genoegen met de gebrekkige tijdwaarneming en het vele publiek dat tot het middenterrein en het rennerskwartier kon doordringen.

500cc-klasse

De 500cc-klasse reed feitelijk om des keizers baard. De eerste drie posities in het wereldkampioenschap stonden al vast: Eddie Lawson, Wayne Gardner en Wayne Rainey.

De training

Slechts twintig coureurs namen deel aan de Braziliaanse 500cc-race. Omdat het eigenlijk nergens meer om ging reed men in de trainingen niet op het scherp van de snede; alleen Christian Sarron maakte een valpartij mee. De Dunlop-rijders Wayne Rainey en Kevin Magee konden niet uit de voeten op de warme baan en zij stonden op de zevende en de achtste startplaats. Omdat er van de tijdwaarneming niet veel klopte stond Ron Haslam met zijn ELF op de vierde startplaats. Hij was in werkelijkheid een seconde langzamer geweest.

Trainingstijden

Pos	Coureur	Merk	Tijd
1.	Wayne Gardner	Rothmans-HRC-Honda	1"26'93
2.	Eddie Lawson	Agostini-Marlboro-Yamaha	1"26'97
3.	Kevin Schwantz	Pepsi-Suzuki	1"27'19
4.	Ron Haslam	ELF-HRC-Honda	1"27'44
5.	Christian Sarron	Gauloises-Sonauto-Yamaha	1"27'81
6.	Pierfrancesco Chili	Gallina-HB-HRC-Honda	1"27'89
7.	Wayne Rainey	Roberts-Lucky Strike-Yamaha	1"27'93
8.	Kevin Magee	Roberts-Lucky Strike-Yamaha	1"27'99
9.	Randy Mamola	Cagiva	1"28'02
10.	Didier de Radiguès	Marlboro-Yamaha	1"29'04

De race

Bij de start nam Eddie Lawson aanvankelijk de leiding, maar in de zesde ronde werd hij gepasseerd door Kevin Schwantz. Wayne Gardner had een slechte start, maar toen hij na enkele ronden aansloot en uiteindelijk in de buurt van Lawson kwam, ging die Schwantz weer voorbij en hij won de race. Ook Gardner wist Schwantz nog te passeren.

Uitslag 500cc-klasse

Pos	Coureur	Merk	Ronden	Tijd	Grid	Punten
1	Eddie Lawson	Agostini-Marlboro-Yamaha	32	47"06'32	2	20
2	Wayne Gardner	Rothmans-HRC-Honda	32	+13'36	1	17
3	Kevin Schwantz	Pepsi-Suzuki	32	+21'35	3	15
4	Niall Mackenzie	Gallina-HB-HRC-Honda	32	+24'12	10	13
5	Christian Sarron	Gauloises-Sonauto-Yamaha	32	+24'24	4	11
6	Kevin Magee	Roberts-Lucky Strike-Yamaha	32	+24'28	7	10
7	Pierfrancesco Chili	Gallina-HB-HRC-Honda	32	+1"13'10	5	9
8	Rob McElnea	Pepsi-Suzuki	32	+1"14'85	12	8
9	Didier de Radiguès	Agostini-Marlboro-Yamaha	32	+1"23'30	9	7
10	Patrick Igoa	Gauloises-Sonauto-Yamaha	31	+1 ronde	14	6
11	Fabio Barchitta	Katayama-ELF-HRC-Honda	31	+1 ronde	15	5
12	Fernando González de Nicolás	Honda	29	+3 ronden	20	4
13	Donnie McLeod	Honda	26	+6 ronden	19	3

Niet gefinished

Coureur	Merk	Ronden	Oorzaak	Grid
Wayne Rainey	Roberts-Lucky Strike-Yamaha	24	Lekke voorband	6
Ron Haslam	ELF-HRC-Honda	19		11
Bruno Kneubühler	Honda	17		18
Randy Mamola	Cagiva	14	Val	8
Alessandro Valesi	Honda	8		17
Roger Burnett	Rothmans-HRC-Honda	3	Val	13
Marco Gentile	Fior-Marlboro-Yamaha	1	Val	16

Niet deelgenomen

Coureur	Merk	Oorzaak
Raymond Roche	Cagiva	Blessure^[1]
Shunji Yatsushiro	Rothmans-HRC-Honda	Blessure^[2]
Tadahiko Taira	Tech 21-Yamaha	Gezin^[3]
Malcolm Campbell	ELF-Honda
Gustav Reiner	Hein Gericke-Honda	^[4]
Manfred Fischer	Hein Gericke-Honda	^[4]
Maarten Duyzers	HDJ-Honda	^[4]
Peter Lindén	Honda	^[4]
Daniel Amatriaín	Honda	^[4]
Steve Manley	Suzuki	^[4]
Fabio Biliotti	Honda	^[4]
Rachel Nicotte	Chevallier-Honda	^[4]
Massimo Broccoli	Cagiva	^[4]
Andreas Leuthe	Suzuki	^[4]

Top tien eindstand 500cc-klasse

Pos.	Coureur	Team/merk	Punten
1	Eddie Lawson	Agostini-Marlboro-Yamaha	252
2	Wayne Gardner	Rothmans-HRC-Honda	229
3	Wayne Rainey	Roberts-Lucky Strike-Yamaha	189
4	Christian Sarron	Gauloises-Sonauto-Yamaha	149
5	Kevin Magee	Roberts-Lucky Strike-Yamaha	138
6	Niall Mackenzie	HRC-Honda	125
7	Didier de Radiguès	Agostini-Marlboro-Yamaha	120
8	Kevin Schwantz	Pepsi-Suzuki	119
9	Pierfrancesco Chili	Gallina-HB-HRC-Honda	110
10	Rob McElnea	Pepsi-Suzuki	82

250cc-klasse

In de 250cc-klasse moest de wereldtitel nog beslist worden. Sito Pons (Honda) had zes punten voorsprong op Juan Garriga (Yamaha). Pons had echter een groot aantal merkgenoten die hem zouden kunnen helpen. Garriga had die steun niet, hij was de enige Yamaha-rijder die in de top mee kon draaien. Men verwachtte dat Yamaha hulp zou optrommelen, bijvoorbeeld van John Kocinsky, die alleen in de Verenigde Staten reed, of van Toshihiko Honma, die 250cc-kampioen van Japan was geworden. In plaats daarvan gaf Yamaha een fabrieks-Yamaha YZR 250 aan Jean-Philippe Ruggia, die het met zijn productie- Yamaha TZ 250 tot de zevende plaats in de tussenstand had geschopt, en vertrouwde men op de steun van Martin Wimmer. Garriga had overigens van Honda-rijder Dominique Sarron niets te vrezen. Hij was geen vriend van Sito Pons en zonder officiële stalorders zou hij hem zeker niet helpen.