Masters Tournament










































The Masters Tournament


Bloembed in de vorm van het logo

Bloembed in de vorm van het logo

Plaats
Vlag van Verenigde Staten Verenigde Staten
Oprichting 1934
Golfbaan
Augusta National Golf Club
Par 72
Lengte 6799 meter
Tour(s)
PGA Tour
Europese Tour
Japan Golf Tour
Datum april
Recordwinnaar
Vlag van Verenigde Staten Jack Nicklaus (6x)





Portaal  Portaalicoon  

Golf


De Masters (ook wel: The Masters Tournament of The US Masters) is een van de vier Major golftoernooien. Het wordt elk jaar in april gehouden op de Augusta National Golf Club in Augusta, de op één na grootste stad van de Amerikaanse staat Georgia. De andere drie Majors zijn: de US Open, het Brits Open en het Amerikaanse PGA Kampioenschap.


Het toernooi werd voor het eerst georganiseerd in 1934 onder de naam Augusta National Invitation Tournament op initiatief van Bobby Jones en Clifford Roberts. Tot het deelnemersveld behoorden Joe Turnesa, Mike en hun jongste broer Willie.


Vanaf 1939 wordt de naam Masters gebruikt. In de oorlogsjaren 1943 tot en met 1945 werd er geen toernooi georganiseerd.


De Masters wordt elk jaar op de Augusta National Golf Club gespeeld; de andere drie Majors hebben een jaarlijks wisselende locatie. Traditie wil dat de winnaar van de Masters lid wordt van Augusta en het symbool daarvan, een groen jasje ("the green jacket"), aangereikt krijgt door de winnaar van het voorgaande jaar.


Belangrijke namen op het winnaarslijstje van de Masters zijn de Amerikanen Jack Nicklaus (recordhouder met zes overwinningen), Arnold Palmer (vier overwinningen) en Tiger Woods (vierde overwinning in 2005; tevens recordhouder van het minste aantal slagen).


De winnaar mag vijf jaar lang aan alle Majors (de Masters, het US Open, Brits Open en Amerikaanse PGA Kampioenschap) meedoen en levenslang aan de Masters.




Inhoud






  • 1 Records


  • 2 Winnaars


    • 2.1 Play-off




  • 3 Amateurs


  • 4 The Georgia Cup


  • 5 Par 3 Contest


  • 6 Externe link





Records




  • Jack Nicklaus is de enige 6-voudige winnaar (1963, 1965, 1966, 1972, 1975 en 1986). Hij eindigde daarnaast 15 keer in de top-5.

  • Het record na 18 holes staat sinds 1996 met -9 op naam van Greg Norman. Nick Price scoorde 63 in zijn derde ronde in 1986.

  • Het record na 36 holes stond sinds 1976 op naam van Raymond Floyd (-13) en werd in 2015 verbeterd door Jordan Spieth (-14).

  • Het record na 54 holes kwam in 2015 te staan op naam van Jordan Spieth (-16).

  • Het record na 72 holes staat met -18 sinds 1997 op naam van Tiger Woods. In 2015 won Jordan Spieth ook met -18.

  • Vijf spelers wonnen de Masters nadat ze vier rondes aan de leiding stonden: Craig Wood (1941), Arnold Palmer (1960), Jack Nicklaus (1972), Raymond Floyd (1976) en Jordan Spieth (2015).

  • De jongste winnaar is Tiger Woods in 1997, hij was 21 jaar, 3 maanden en 14 dagen. Hij verlaagde het record van Severiano Ballesteros, die net 23 jaar geworden was.

  • De oudste winnaar is Jack Nicklaus in 1986, hij was 46 jaar, 2 maanden en 23 dagen.

  • De winnaars met de hoogste score waren Sam Snead (1954), Jack Burke (1956) en Zach Johnson (2007), allen met 289

  • Arnold Palmer speelde de Masters onafgebroken van 1955-2004.


  • Gary Player deed 52 keer mee, voor het laatst in 2009.

  • Beste amateurronde was van Ken Venturi (66), het beste eindresultaat was 281 van amateur Charlie Coe in 1961.



Winnaars









Augusta National Invitation Tournament


  • 1934: Vlag van Verenigde Staten Horton Smith

  • 1935: Vlag van Verenigde Staten Gene Sarazen po

  • 1936: Vlag van Verenigde Staten Horton Smith

  • 1937: Vlag van Verenigde Staten Byron Nelson

  • 1938: Vlag van Verenigde Staten Henry Picard


Masters


  • 1939: Vlag van Verenigde Staten Ralph Guldahl

  • 1940: Vlag van Verenigde Staten Jimmy Demaret

  • 1941: Vlag van Verenigde Staten Craig Wood

  • 1942: Vlag van Verenigde Staten Byron Nelson po

  • 1943: niet gespeeld

  • 1944: niet gespeeld

  • 1945: niet gespeeld

  • 1946: Vlag van Verenigde Staten Herman Keiser

  • 1947: Vlag van Verenigde Staten Jimmy Demaret

  • 1948: Vlag van Verenigde Staten Claude Harmon

  • 1949: Vlag van Verenigde Staten Sam Snead

  • 1950: Vlag van Verenigde Staten Jimmy Demaret




  • 1951: Vlag van Verenigde Staten Ben Hogan

  • 1952: Vlag van Verenigde Staten Sam Snead

  • 1953: Vlag van Verenigde Staten Ben Hogan

  • 1954: Vlag van Verenigde Staten Sam Snead po

  • 1955: Vlag van Verenigde Staten Cary Middlecoff

  • 1956: Vlag van Verenigde Staten Jack Burke Jr

  • 1957: Vlag van Verenigde Staten Doug Ford

  • 1958: Vlag van Verenigde Staten Arnold Palmer

  • 1959: Vlag van Verenigde Staten Art Wall Jr

  • 1960: Vlag van Verenigde Staten Arnold Palmer

  • 1961: Vlag van Zuid-Afrika Gary Player po

  • 1962: Vlag van Verenigde Staten Arnold Palmer

  • 1963: Vlag van Verenigde Staten Jack Nicklaus

  • 1964: Vlag van Verenigde Staten Arnold Palmer

  • 1965: Vlag van Verenigde Staten Jack Nicklaus

  • 1966: Vlag van Verenigde Staten Jack Nicklaus po

  • 1967: Vlag van Verenigde Staten Gay Brewer Jr

  • 1968: Vlag van Verenigde Staten Bob Goalby

  • 1969: Vlag van Verenigde Staten George Archer




  • 1970: Vlag van Verenigde Staten Billy Casper po

  • 1971: Vlag van Verenigde Staten Charles Coody


  • 1972: Vlag van Verenigde Staten Jack Nicklaus

  • 1973: Vlag van Verenigde Staten Tommy Aaron

  • 1974: Vlag van Zuid-Afrika Gary Player

  • 1975: Vlag van Verenigde Staten Jack Nicklaus

  • 1976: Vlag van Verenigde Staten Raymond Floyd

  • 1977: Vlag van Verenigde Staten Tom Watson

  • 1978: Vlag van Zuid-Afrika Gary Player

  • 1979: Vlag van Verenigde Staten Fuzzy Zoeller po

  • 1980: Vlag van Spanje Seve Ballesteros

  • 1981: Vlag van Verenigde Staten Tom Watson

  • 1982: Vlag van Verenigde Staten Craig Stadler po

  • 1983: Vlag van Spanje Seve Ballesteros

  • 1984: Vlag van Verenigde Staten Ben Crenshaw

  • 1985: Vlag van Duitsland Bernhard Langer

  • 1986: Vlag van Verenigde Staten Jack Nicklaus

  • 1987: Vlag van Verenigde Staten Larry Mize po

  • 1988: Vlag van Schotland Sandy Lyle




  • 1989: Vlag van Engeland Nick Faldo po

  • 1990: Vlag van Engeland Nick Faldo

  • 1991: Vlag van Wales Ian Woosnam

  • 1992: Vlag van Verenigde Staten Fred Couples

  • 1993: Vlag van Duitsland Bernhard Langer

  • 1994: Vlag van Spanje José M Olazabal

  • 1995: Vlag van Verenigde Staten Ben Crenshaw

  • 1996: Vlag van Engeland Nick Faldo

  • 1997: Vlag van Verenigde Staten Tiger Woods

  • 1998: Vlag van Verenigde Staten Mark O'Meara

  • 1999: Vlag van Spanje José M Olazabal

  • 2000: Vlag van Fiji Vijay Singh

  • 2001: Vlag van Verenigde Staten Tiger Woods

  • 2002: Vlag van Verenigde Staten Tiger Woods

  • 2003: Vlag van Canada Mike Weir

  • 2004: Vlag van Verenigde Staten Phil Mickelson

  • 2005: Vlag van Verenigde Staten Tiger Woods po


  • 2006: Vlag van Verenigde Staten Phil Mickelson


  • 2007: Vlag van Verenigde Staten Zach Johnson





  • 2008: Vlag van Zuid-Afrika Trevor Immelman


  • 2009: Vlag van Argentinië Ángel Cabrera po


  • 2010: Vlag van Verenigde Staten Phil Mickelson


  • 2011: Vlag van Zuid-Afrika Charl Schwartzel


  • 2012: Vlag van Verenigde Staten Bubba Watson po


  • 2013: Vlag van Australië Adam Scott po


  • 2014: Vlag van Verenigde Staten Bubba Watson


  • 2015: Vlag van Verenigde Staten Jordan Spieth


  • 2016: Vlag van Engeland Danny Willett


  • 2017: Vlag van Spanje Sergio Garcia po


  • 2018: Vlag van Verenigde Staten Patrick Reed




Play-off


In de periode dat het toernooi nog uit 36-holes bestond, is slechts één keer een play-off nodig geweest:


  • 1935: Gene Sarazen versloeg Craig Wood met 144-149;

Na de oorlog werd de play-off ingekort tot 18 holes:



  • 1942: Byron Nelson versloeg Ben Hogan met 69-70;

  • 1954: Sam Snead versloeg Ben Hogan met 70-71;

  • 1962: Arnold Palmer won de play-off met een score van 68 van Gary Player (71) en Dow Finsterwald (77);

  • 1966: Jack Nicklaus won de play-off met een score van 70 van Tommy Jacobs (72) en Gay Brewer (78);

  • 1970: Billy Casper versloeg Gene Litter met 69-74.


Daarna werd de sudden-death play-off geïntroduceerd, waarbij al op de eerste extra hole een winnaar kan worden opleveren:



  • 1979: Fuzzy Zoeller won met een birdie op de tweede extra hole terwijl Tom Watson en Ed Sneed een par maakten;

  • 1982: Craig Stadler versloeg Dan Pohl op de eerste extra hole;

  • 1987: Larry Mize chipte zijn bal in op de 2de extra hole en versloeg Seve Ballesteros en Greg Norman;

  • 1989: Nick Faldo maakte een lange birdieputt en won van Scott Hoch, nadat deze een putt van 2 voet had gemist op de eerste hole om daarmee te winnen. Dat jaar kwam de pers met "Scott Hoch, rhymes with joke", maar Faldo kreeg het verwijt dat hij niet sportief was geweest.

  • 1990: Nick Faldo moest weer een play-off spelen en versloeg Raymond Floyd dit keer met een par op de 2de hole.

  • 2005: Tiger Woods versloeg Chris DiMarco, en was de vierde speler die zijn derde groene jasje kreeg, na Arnold Palmer, Jack Nicklaus en Nick Faldo.

  • 2009: Ángel Cabrera versloeg Kenny Perry en Chad Campbell.

  • 2012: Bubba Watson versloeg Louis Oosthuizen, die in de play-off was gekomen nadat hij een albatros op hole 2 had gemaakt.

  • 2013: Adam Scott versloeg Angel Cabrera op de tweede extra hole.


Hole-in-one

Amateur Ross Somerville (6x Canadees Amateur en eerste Canadese winnaar van het US Amateur) maakte als eerste speler een hole-in-one tijdens de eerste Masters. In de loop der jaren zijn de volgende holes-in-one tijdens de Masters gemaakt:



  • Hole 4: Jeff Sluman (1992)

  • Hole 6: Leland Gibson (1954), Billy Joe Patton (Am, 1954), Charles Coody (1972), Chris DiMarco (2004) en Jamie Donaldson (2013)

  • Hole 12: Claude Harmon (1947), William Hyndman (Am, 1959) en Curtis Strange (1988)

  • Hole 16: Ross Somerville (Am, 1934), Willie Goggin (1935), Ray Billows (Am, 1940), John Dawson (Am, 1949), Clive Clark (1968), Corey Pavin (1992), Raymond Floyd (1996), Padraig Harrington (2004), Kirk Triplett (2004), Trevor Immelman (2005), Ian Poulter (2008), Nathan Green (2010), Ryan Moore (2010), Bo Van Pelt (2012) en Adam Scott (2012), Math Kuchar (2017)


Geen van hen won vervolgens de Masters.



Amateurs


Ieder jaar doen enkele amateurs mee w.o. de winnaar van het Brits amateurkampioenschap, de winnaar en finalist van het US amateurkampioenschap, de winnaar van het Mid-Amateur Golfkampioenschap en sinds 2010 de winnaar van het Aziatische Amateur Kampioenschap.


In 1954 begon amateur Billy Joe Patton met rondes van 70 en 74 en kwam daarmee aan de leiding. Zijn derde ronde was niet erg goed maar in de vierde ronde stond hij weer aan de leiding toen hij bij hole 13 kwam. Daar speelde hij naar de verkeerde green en kwam terecht in een beek. Hij miste met één slag de play-off waarin Sam Snead won van Ben Hogan.


In 1956 kwam Ken Venturi tot de 2de plaats, nadat hij in ronde 1 een score van 66 had gemaakt, nog steeds een amateursrecord bij de Masters[1]. Sinds 1970 is geen enkele amateur meer in de top-10 beland.


Reinier Saxton was in 2010 de beste amateur (T58) maar miste de cut.


De beste amateur die de cut op de Masters heeft gehaald, krijgt een zilveren trofee. Deze werd onder meer gewonnen door:









  • 1954: Vlag van Verenigde Staten Billy Joe Patton

  • 1956: Vlag van Verenigde Staten Ken Venturi (2)

  • 1989: =

  • 1990: =




  • 1997:

  • 1998: Vlag van Verenigde Staten Matt Kuchar (T21)

  • 1999: Vlag van Spanje Sergio García (T38)

  • 2000: Vlag van Verenigde Staten David Gossett (T54)

  • 2001: =

  • 2002: =

  • 2003: Vlag van Verenigde Staten Rickie Barnes (T21)

  • 2004: Vlag van Verenigde Staten Casey Wittenberg (T13)




  • 2005: Vlag van Verenigde Staten Ryan Moore (T13)

  • 2006: =

  • 2007: =

  • 2008: =

  • 2009: =

  • 2010: Vlag van Italië Matteo Manassero (T36)

  • 2011: Vlag van Japan Hideki Matsuyama (T27)

  • 2012: Vlag van Verenigde Staten Patrick Cantlay (T47)




  • 2013: =

  • 2014: Vlag van Nieuw-Zeeland Oliver Goss (50)

  • 2015: =



Rolf Muntz deed in 1991 mee, hij miste de cut.



The Georgia Cup


De winnaar van het Brits Amateur en het Amerikaans Amateur spelen enkele dagen voor de Masters 18 holes matchplay om de Georgia Cup op de Golf Club of Georgia in Alpharetta. De opbrengsten van dit toernooi gaan naar het Yates studiefonds van de Georgia State Golf Stichting.















































































































































Jaar Baan Brits Amateur Uitslag US Amateur
1998 Lakeside
Vlag van Schotland Craig Watson
verliest met 3&1 van
Vlag van Verenigde Staten Matt Kuchar
1999 Lakeside
Vlag van Spanje Sergio García
wint met 5&4 van
Vlag van Verenigde Staten Hank Kuehne
2000 Lakeside
Vlag van Engeland Graeme Storm
verliest met 3&2 van
Vlag van Verenigde Staten David Gossett
2001 Creekside
Vlag van Finland Mikko Ilonen
wint met 6&4 van
Vlag van Verenigde Staten Jeff Quinney
2002 Lakeside
Vlag van Noord-Ierland Michael Hoey
wint met 4&2 van
Vlag van Verenigde Staten Bubba Dickerson
2003 Lakeside
Vlag van Spanje Alejandro Larrazábal
verliest met 4&2 van
Vlag van Verenigde Staten Ricky Barnes
2004 Creekside
Vlag van Engeland Gary Wolstenholme
wint met 4&2 van
Vlag van Australië Nick Flanagan
2005 Creekside
Vlag van Engeland Stuart Wilson
verliest met 2/1 van
Vlag van Verenigde Staten Ryan Moore
2006 Lakeside
Vlag van Ierland Brian McElhinney
wint met 3/2 van
Vlag van Italië Edoardo Molinari
2007 Lakeside
Vlag van Frankrijk Julien Guerrier
verliest met 2&1 van
Vlag van Schotland Richie Ramsay
2008 Lakeside
Vlag van Verenigde Staten Drew Weaver
verliest met 2&1 van
Vlag van Verenigde Staten Colt Knost
2009 Lakeside
Vlag van NederlandReinier Saxton
verliest met 2&1 van
Vlag van Nieuw-Zeeland Danny Lee
2010 Creekside
Vlag van Italië Matteo Manassero
wint met 5&4 van
Vlag van Zuid-Korea Byeong-Hun An
2011 Lakeside
Vlag van Zuid-Korea Jin Jeong
verliest met 4/2 van
Vlag van Verenigde Staten Peter Uihlein
2012 Lakeside
Vlag van Australië Bryden MacPherson
wint met 2/1 van
Vlag van Verenigde Staten Kelly Kraft
2013 Lakeside
Vlag van Noord-Ierland Alan Dunbar
wint met 1 up van
Vlag van Verenigde Staten Steven Fox
2014 Lakeside
Vlag van Engeland Garrick Porteous
wint met 3&2 van
Vlag van Engeland Matthew Fitzpatrick
2015 Lakeside
Vlag van Zuid-Korea Gunn Yang
wint met 3&2 van
Vlag van Schotland Bradley Neil
2016 Lakeside
Vlag van Verenigde Staten Bryson DeChambeau
wint met 4&3 van
Vlag van Frankrijk Romain Langasque

In 2004 werd de Georgia Cup voor het eerste gespeeld zonder Amerikaanse deelnemer. In 2014 speelden voor het eerst twee landgenoten tegen elkaar.

De deelnemers van 2010 waren samen 33 jaar oud, het jongste winnaarsduo ooit. Manassero is de jongste winnaar ooit.



Par 3 Contest




Hole 9


Sinds 1960 wordt de dag voor de start van het Masters Tournament de Par 3 Contest gehouden, een traditionele en prestigieuze wedstrijd waaraan deelnemers van het hoofdtoernooi, voormalig winnaars en eregenodigden mogen deelnemen. De wedstrijd wordt gehouden op een baan met 9 holes (par:27). Tussen 1960 en 2008 is de winnaar van de Par 3 Contest er nog nooit in geslaagd in hetzelfde jaar het Masters Tournament te winnen.[2]


In 2012 moest de Contest door slecht weer voortijdig worden afgebroken. Padraig Harrington en Jonathan Byrd wonnen met een score van -5. Mark Wilson en Thomas Bjørn maakten een hole-in-one.


De meeste winnaars hadden een score van 22 of 23, vandaar dat er zo vaak een play-off gespeeld wordt, het record van 21 slagen staat op naam van Louis Oosthuizen.


Winnaars

De jaartallen achter de naam geven aan wanneer die speler de Masters won:








  • 1960: Vlag van Verenigde Staten Sam Snead (1949,1952,1954)

  • 1961: Vlag van Verenigde Staten Deane Beman

  • 1962: Vlag van Australië Bruce Crampton

  • 1963: Vlag van Verenigde Staten George Bayer po

  • 1964: Vlag van Verenigde Staten Labron Harris Jr

  • 1965: Vlag van Verenigde Staten Art Wall Jr (1959)

  • 1966: Vlag van Verenigde Staten Terry Dill

  • 1967: Vlag van Verenigde Staten Arnold Palmer po (1958,'60,'62,'64)

  • 1968: Vlag van Verenigde Staten Bob Rosburg

  • 1969: Vlag van Verenigde Staten Bob Lunn po

  • 1970: Vlag van Zuid-Afrika Harold Henning

  • 1971: Vlag van Verenigde Staten Dave Stockton po

  • 1972: Vlag van Verenigde Staten Steve Melnyk

  • 1973: Vlag van Verenigde Staten Gay Brewer (1967)

  • 1974: Vlag van Verenigde Staten Sam Snead po (1949,1952,1954)

  • 1975: Vlag van Japan Isao Osaki po

  • 1976: Vlag van Verenigde Staten Jay Haas

  • 1977: Vlag van Verenigde Staten Tom Weiskopf po

  • 1978: Vlag van Verenigde Staten Lou Graham po

  • 1979: Vlag van Verenigde Staten Joe Inman




  • 1980: Vlag van Verenigde Staten Johnny Miller

  • 1981: Vlag van Japan Isao Aoki

  • 1982: Vlag van Verenigde Staten Tom Watson po (1977,1981)

  • 1983: Vlag van Verenigde Staten Hale Irvin

  • 1984: Vlag van Verenigde Staten Tommy Aaron

  • 1985: Vlag van Verenigde Staten Hubert Green

  • 1986: Vlag van Verenigde Staten Gary Koch po

  • 1987: Vlag van Verenigde Staten Ben Crenshaw (1984,1995)

  • 1988: Vlag van Japan Tsuneyuki Nakajima

  • 1989: Vlag van Verenigde Staten Bob Gilder po

  • 1990: Vlag van Verenigde Staten Raymond Floyd (1976) po

  • 1991: Vlag van Verenigde Staten Rocco Mediate po

  • 1992: Vlag van Verenigde Staten Davis Love III

  • 1993: Vlag van Verenigde Staten Chip Beck

  • 1994: Vlag van Fiji Vijay Singh (2000)

  • 1995: Vlag van Verenigde Staten Hal Sutton po

  • 1996: Vlag van Verenigde Staten Jay Haas po

  • 1997: Vlag van Schotland Sandy Lyle po (1988)

  • 1998: Vlag van Schotland Sandy Lyle (1988)

  • 1999: Vlag van Verenigde Staten Joe Durant




  • 2000: Vlag van Verenigde Staten Chris Parry po

  • 2001: Vlag van Verenigde Staten David Toms

  • 2002: Vlag van Zimbabwe Nick Price po

  • 2003: Vlag van Ierland Padraig Harrington en David Toms (tie)

  • 2004: Vlag van Ierland Padraig Harrington po

  • 2005: Vlag van Verenigde Staten Jerry Pate

  • 2006: Vlag van Verenigde Staten Ben Crane

  • 2007: Vlag van Verenigde Staten Mark O'Meara (1998)

  • 2008: Vlag van Zuid-Afrika Rory Sabbatini

  • 2009: Vlag van Zuid-Afrika Tim Clark

  • 2010: Vlag van Zuid-Afrika Louis Oosthuizen

  • 2011: Vlag van Engeland Luke Donald

  • 2012: Vlag van Ierland Padraig Harrington en Vlag van Verenigde Staten Jonathan Byrd (tie)


  • 2013: Vlag van Verenigde Staten Ted Potter Jr po


  • 2014: Vlag van Verenigde Staten Ryan Moore


  • 2015: Vlag van Verenigde Staten Kevin Streelman po


  • 2016: Vlag van Verenigde Staten Jimmy Walker


  • 2017: Vlag van Verenigde Staten gecanceled vanwege regen


  • 2018: Vlag van Verenigde Staten Tom Watson (1977,1981)



po = gewonnen na play-off



Externe link



  • (en) Officiële website


























Popular posts from this blog

Floris Gerts

Gregoriusmis

Goes